Waarom een vulpen je trager doet schrijven.

En waarom dat misschien precies de bedoeling is

We leven in een wereld waarin bijna alles sneller moet. Sneller antwoorden, sneller lezen, sneller beslissen. Ook schrijven is vooral een kwestie van snelheid geworden. We typen, wissen, corrigeren en versturen voordat we soms goed weten wat we eigenlijk wilden zeggen.

En dan is er de vulpen.

Ik maak vulpennen. Niet omdat ze de snelste manier zijn om iets op papier te krijgen. Integendeel. Een vulpen vertraagt je.

Je voelt het papier. Je voelt de inkt. Je hoeft nauwelijks druk te zetten. Je hand beweegt langzaam over het papier en je gedachten moeten die beweging volgen.

En juist daarin zit voor mij de charme.

Een vulpen schrijft niet alleen je woorden. Hij geeft je tijd. Dat herken ik steeds meer in mijn eigen leven. Ik heb veel gezocht. In religie, spiritualiteit, filosofie, boeken en bij allerlei leraren. Van mijn katholieke en evangelische achtergrond tot Advaita Vedanta en later de Three Principles van Sydney Banks.

Steeds dacht ik dat er ergens een antwoord te vinden was. Nog een boek, nog een webinar, nog een leraar, nog een inzicht.

Achteraf zie ik iets anders.

Misschien was ik soms zo druk bezig met zoeken dat ik vergat om gewoon stil te staan. Dat is ook wat schrijven met een vulpen mij kan leren.

Je schrijft een zin. Je vertraagt. Je leest hem nog eens. Misschien verandert er iets. Niet omdat de vulpen iets bijzonders met je gedachten doet, maar omdat je jezelf de tijd geeft om te merken wat er werkelijk in je opkomt.

Mijn boek MY WAY – Een leven van zoeken, struikelen en thuiskomen gaat eigenlijk over hetzelfde. Een leven lang zoeken naar antwoorden en uiteindelijk ontdekken dat het leven misschien niet vraagt om steeds verder te zoeken.

• Misschien hoeft niet alles opgelost te worden.
•  Misschien hoef je niet iedere gedachte achterna.
• Soms mag je gewoon even zitten. Kijken. Luisteren. Schrijven.

Eén letter tegelijk.

Dat past ook bij wat ik steeds meer herken in de Three Principles: we hoeven niet iedere gedachte te geloven of ernaar te handelen. Gedachten komen en gaan. En soms ontstaat er juist helderheid wanneer je ophoudt met zoeken naar helderheid.

Daarom vind ik het eigenlijk wel mooi dat een vulpen een beetje ouderwets is.

In een wereld van smartphones, e-mail en AI kies ik ervoor om een stukje hout met een metalen punt over papier te laten bewegen.

Niet efficiënt.

Wel aandachtig.

Misschien is langzaam worden soms een luxe.

Een goed gesprek mag langzaam gaan. Een wandeling. Een boek. Een gedachte. Een leven.

En misschien ook een zin.

Dus ja, een vulpen doet je trager schrijven.

Maar misschien is dat precies waarom ik er zo graag mee schrijf.

Omdat hij me eraan herinnert dat niet alles wat sneller gaat, ook beter is.

Soms ontdek je juist wanneer je vertraagt, wat je al die tijd zo haastig probeerde te vinden.

Misschien is schrijven met een vulpen daarom niet alleen schrijven.

Misschien is het een klein moment van thuiskomen.